نظّاره كرد شاه به رخسار آن صغير * با ناله گفت : « نحن الى اللّه راجعون » « 1 » اى آهوى حرم به خدا مىسپارمت در حيرتم كه چون به سوى خيمه آرمت آه از حسين و داغ فزون از شماره‌اش * و آن دردها كه كس نتوانست چاره‌اش فريادهاى العطش آل و عترتش * تبخال‌هاى لعل لب شيرخواره‌اش آن اكبرى كه گشت به خون غرقه عارضش * آن اصغرى كه ماند تهى گاهواره‌اش آن جبهه‌ى شكسته و حلق بريده‌اش * آن ريش خون چكان و تن پاره‌پاره‌اش آن ماه چارده كه ز خون بست هاله‌اش * آن آسمان كه زخم بدن بُد ستاره‌اش آن سر كه بر فراز نى از كوفه تا به شام * بردند با تبيره « 2 » و كوس و نقّاره‌اش آن نوعروس حجله‌ى حسرت كه دست كين * تاراج كرد زيور و خلخال و باره‌اش آن كودكى كه در گه يغماى خيمه‌گاه * از گوش برد دست ستم گوشواره‌اش آن بانوى حريم جلالت كه چشم خصم * مىكرد با نگاه حقارت نظاره‌اش آن خسته‌ى عليل كه با بند آهنين * بردند گه پياده و گاهى سواره‌اش آن دست بسته طفل يتيمى كه خسته گشت * پاى برهنه از اثر خار و خاره‌اش داغى كه كهنه شد به يقين بىاثر شود وين داغ هر زمان اثرش بيشتر شود . « 3 »

--> ( 1 ) - ما به سوى خدا باز مىگرديم . ( 2 ) - تبيره : طبل . ( 3 ) - ديوان اديب الممالك ؛ ص 565 - 572 .